Isabelita Manalastas-Watanabe 2024

January-February 2024


Dear Tita Lits Readers:

I was going through my old files, and I saw one full-page write-up in the Barangay Japan, July 2011 issue entitled,

ISANG PANGARAP, ISANG DASAL, ISANG TAGUMPAY"    (Part I)

 

It was the story of one small Japanese company struggling to become successful in its venture to do business in Japan. The majority of the stockholders were Filipino migrant workers, trying to fight it out with the giants in the industry in Japan. They met a lot of challenges along the way but still came up beating all the odds.

 

Thus, the title: ONE DREAM, ONE PRAYER, A SUCCESS

Toto (I forgot his family name!), interviewed me for the article, and edited my draft. He passed away—an untimely, young death—a couple of years or so ago, and I miss him so much. I hope he will see this column in heaven and have a big smile.

I will quote here some of the passages in the article in the original Tagalog it was written and do a summary of important points we can all learn from:

Ang sarap mangarap! Sa pangarap, kayang abuting kahit anong pinakamataas na mithiin natin sa buhay. Subalit ang pangarap ay iyon lamang—isang pangarap na kung hindi maisasakatupad, ay mananatiling isang pangarap lamang. Pero sabi ng Diyos, “Ask and you shall receive; seek and you shall find; knock and it shall be opened," diba?

So hingi tayo kahit anong favor kay Lord! Kaso nga lang, baka naman ang hiningi natin ay hindi pala ang nararapat o makakabuti sa atin. So ano kaya ang mabuting gawin?

Iba-iba and magiging sagot natin sa katanungan na ito. Ako, humingi talaga ako kay Lord. Sabi ko sa kanya, “Takot ho akong humingi kasi baka hindi naman makakabuti sa akin kapag ibingay mo. Pero this time, talagang heto po ang gusto ko. Promise ko sa iyo, kapag ibinigay mo, i-se-share ko sa nakakarami ang biyayang matatanggap ko.”

Isang Pangarap

Ilang taon na ba tayong nasa ibang bansa para makipag-trabaho? Hanggang kailan kaya natin kayang magtiis na malayo sa ating mga mahal sa buhay, dahil kailangan nating kumayod, kumita, at makatulong sa ating mga mahal sa buhay? Sulit kaya ang mahabang panahon na mahiwalay sa ating mga magulang, kapatid, asawa, at anak?

 

Iba-iba tayo ng pangarap. Iba-iba rin ang mga paraang ginagawa natin para makamtan ang ating mga pangarap. Mayroong simple lamang ang pangarap—kumita, tumulong sa pamilya para maiangat sa kahirapan, para makapagtapos ng pag-aaral ang mga anak. At ito ay madali naman nating makamtan kung kayang magtiis ng kalungkutan ng hindi makapiling araw-araw ang mga mahal sa buhay kung magsisipag at pagbubutihin ang pagta-trabaho.

 

Ganoon din ka-simple ang aking gusto sa buhay—ang kumita ako ng sapat para maka-sustento sa aking mga magulang at makabili ng isang bahay at lupa kung saan makakapag-retiro at maibigay sa mga anak ang pinakamataas ng edukasyon sa pinaka-magandang paaralan, para maging pasaporte nila sa magandang trabaho at magandang buhay.


Pero kung minsan, hindi naman tuwid-na-tuwid ang landas na ating tatakayin sa buhay. Mayroong mga pagsubok na dumarating sa atin, na nagiging dahilan ng paglihis at pag-iiba ng ating landas na ating tatakahakin. Kung minsan, hindi natin naiintindihan, at kalimitan atin pang kinu-question si Lord kung bakit may ibinigay sa atin ang ating mga dinaranas sa buhay. Nalalaman natin ang sagot hindi sa loob ng isang araw, isang linggo, ng isang buwan, o kahit sa loob ng isang taon. Kung minsan, years talaga, bago natin ma-realize na tama pala Siya. Na kung hindi nangyari iyong iyong mga paghihirap at maraming pagsubok noong mga nakaraang maraming taon, hindi pala tayo magiging handa sa ibibigay Niyang magandang regalo sa ating buhay. Na iyon palang mga paghihirap at pagsubok, ay para lamang sa ating practice para maging handa sa kanyang inilalaan sa itin.

Itutuloy…

(Hanggang sa susunog na kabanata, my dear readers, ng ating mga Pangarap, Dasal, at Tagumpay!)

 

Tita Lits

January 2024